My girl, my girl Don't lie to me

My girl, my girl Don't lie to me

Drodzy państwo, wi­tamy w dwudzies­tym pier­wszym wieku... - w roz­ciągłości cza­sowej, gdzie kroczy­my po uli­cach z ser­cem na dłoni, między tłumem ludzi, którzy bacznie się mu przyglądają, a następnie uj­mują w plu­gawe dłonie. Prze­myka z ręki do ręki, stop­niowo zmieniając swój kształt. Ścis­ka­ne, zgniata­ne, oz­do­bione od­ciska­mi mi­liar­da li­nii pa­pilar­nych. Upuszczo­ne, zdep­ta­ne, a na­wet sko­pane. Wra­ca do właści­ciela, bo swoją formą nie przy­pomi­na or­ga­nu budzące­go sza­cunek, jest w opłaka­nym sta­nie, wyśmiewa­ne, wy­zywa­ne od be­zużytecznych, ser­ce, które dla te­go sa­mego tłumu nag­le przes­tało nim być. Leży w cen­trum zeb­ra­nych, na zim­nej uli­cy o wyglądzie pad­li­ny, już nie ob­le­gane.

RITA APPLEBY

 

Na zewnątrz dziew­czy­na zła, wred­na, cham­ska, nie dająca się kochać.. a w środ­ku miała ser­duszko z luk­ru tyl­ko ze strachu przed od­rzu­ceniem otoczyła je dru­tem kol­czas­tym aby nikt więcej jej nie zranił.

     Otacza mnie tandeta. Tandeta, która mówi o sobie, jako o czymś, co piękne i beztroskie. Tandeta, która nigdy piękna nie dozna, a z beztroskością dzielą ją kilometry, których nigdy nie przebędzie. Bo utkwiła w swoim pojęciu tych dwóch bliskich sobie cech, a ono nigdy się nie zmieni; ten człowiek się nie zmieni. Osoba próżna pozostanie w swej dumie, a sama duma będzie dla niej standardem, komplementarnym do powietrza tlenem; nigdy nie spojrzy na nią, jak na coś nieodpowiedniego, bo nie patrzy moimi oczami. Oczami wielu. Patrzy swoimi i widzi je,  jako rzecz nieszkodliwą, tak jak ja swoje czyny. Jakie by nie były są mi potrzebne do zaspokojenia swoich dziennych oczekiwań. One muszą być. Ja dzięki nim istnieję. Moje uosobienie, to, jak na mnie patrzysz, to wszystko zawdzięczam temu, co robię z dnia na dzień. Opinia społeczeństwa jest nieunikniona, jest bezwzględna. Każdy patrzy na świat inaczej. Tak powstają konflikty, tak powstają wojny, a rozejmy wcale nie świadczą o zmiennym punkcie widzenia. To wszystko dzieje się dla czystego spokoju, bo my, ludzie nie zmieniamy się z dnia na dzień, to, co czytamy w książkach, widzimy w telewizji, bzdurne filmy o przemianach licealnych koszmarów w grzeczne dziewczyny są wyimaginowanym tworem reżysera, mającym… cóż, są na pewno stworzone po to, by widz spojrzał na parę spraw z zupełnie innej perspektywy. Uważam to za zwykłe mydlenie oczu, oszukiwanie człowieka. Bo świat wygląda inaczej, nikt nie jest idealny, wszyscy się o coś obwiniamy, kochamy się i nienawidzimy. To popieprzone, lecz ludzkie. Tak ma to wszystko wyglądać.

Więc po co wszyscy staramy się zmienić? Po co do cholery? To irytujące.
To dobrze.

  

 

Mam ta­ka szczególną chęć wyk­rzycze­nia To­bie i całemu światu, że wszys­tko jest nie tak. że przer­wy między bu­dyn­ka­mi są zbyt małe i nie wi­dać nieba. że kwiaty pachną spa­lina­mi. mo­tyle też nie mają gdzie la­tać, a ja prze­cież przes­trze­ni w brzuchu już im nie udos­tepnie. rozumiesz? 

Zamieszkałam w Murine Town na pewien okres czasu.
Konkretnie w małym mieszkaniu, w bocznych uliczkach miasta.

Pracuję na zmywaku w restauracji Wenecja.
W mieszkaniu piszę powieść.
Mam 22 lata.

[ Od autorki na szybko: Na zdjęciach modelka Ashley Smith.  Tytuł pochodzi z piosenki Nirvany 'My girl'. Bardzo proszę o rozpoczęcie wątku, to mi ułatwia sprawę. Nie chciałam dużo pisać o Ricie, wolałam skupić się na jej rozwodzeniach, byście mogli z tego wywnioskować jaka jest - z resztą wszystko przyjdzie w wątkach, do których zapraszam. Liczę na to, że dobrze mnie tu przyjmiecie. :) 
Edit: Karta ulegnie zmianie, gdyż w obecna wersja już mi się nie podoba.
Opowiem za to historię Rity (a to wszystko, gdy natchnie mnie wena).]